Kocam, arabanın arka koltuğunu hediye kutularıyla tıka basa doldurdu ve dört yaşındaki oğlumla bana tek bir boş alan bırakmadı.
Sonra sakin bir şekilde yüzlerimize göz attı.
— Çok fazla eşya var. Siz çocuğu alıp otobüse binin.
Ne tartıştım ne de gözyaşı döktüm. Ciddiyetini sorgulamak bile aklıma gelmedi.
Oğlum Toby’nin elini tutarak bir taksi çağırdım ve doğrudan Disneyland’e yöneldim. Telefonumu sessize aldım.
Bazı kararlarla ilgili olarak bir gece düşünmeye gerek yoktur. Bazen tek bir cümle, yıllardır birinin yaşamında en arka planda olunduğunu anlamak için yeterlidir.
O sabah, altı yıllık evliliğimden sonra bu durumu tüm açıklığıyla anladım.
— Hızlan Ellen! diye bağırdı Grant, Anaheim’daki evimizin garaj yolunda. Bu gidişle saatler geç kalacağız!
Toby’nin palto düğmelerini kapatıyordum.
— Bugün anneanne… yani büyükanneler ve büyükbabaları görecek miyiz? diye heyecanla sordu.
— Evet, tatlım.
— Büyükanne bana hediye verecek mi?
Gülümsememe rağmen, kayınvalidemdeki bayramların Toby’nin hayal ettiğinden o kadar da güzel olmadığını biliyordum.
Altı yıldır kutlamalar neredeyse aynı şekilde geçiyordu. Kayınvalidem Barbara, Grant’in ve yeğenlerinin beğendiği yemekleri hazırlarken Toby’nin neleri sevdiğini her zaman unuturdu. Kayınpederim hemen hemen benimle hiç diyalog kurmazdı.
Grant evde her şeye karşı çıkan bir adamken aile ortamında, asla itiraz etmeyen uslu bir oğul haline gelirdi.
Ben konuşmaya çalıştığımda sürekli şu cümleyi tekrar ederdi:
— Onlar benim ailem, Ellen. Yılda birkaç kez bir araya geliyoruz. Biraz çaba göstermek bu kadar zor mu?
Biraz çaba.
On iki kişilik bir yemeği tek başıma hazırlamamı buna diyordu. Bulaşıkları toplamaya, ısınma gideri yükselmesin diye soğuk misafir odasında Toby ile uyumaya, kayınvalidem neden bir bebek daha yapmadığımızı sorduğunda gülümsemeye.
O sabah bunun önceki günlerden farklı olabileceğini ummuştum. Yanılmışım.
Oğlumla aşağıya indiğimde siyah SUV’umuz kutuların arasında sıkışmıştı. Babası için yeni bir espresso makinesi, Barbara’ya altın bir kolye, yeğenine oyun konsolu ve daha pek çok hediye sepeti.
— O kutuyu dikkatlice yerleştir, diye talimat verdi Grant. Annemin hediyesi.
İki küçük valizimizi bagajın yanına koydum.
— Bunlar nereye gidecek?
— Bakarız.
On dakika içinde bagaj tamamen doldu. Grant arka kapıyı açıp kutuları koltuğa yerleştirmeye başladı. Önce bir, sonra üç, ardından beş tane daha yerleştirerek.
Toby’nin koltuğunun yerinin ortadan kayboluşunu izledim.
— Grant, oğlumuz oraya oturacak.
— Biliyorum.
Yine de dizmeye devam etti. İşini bitirip kapıyı zorla kapattığında, gururla sevinçle bakıyordu.
— Harika. Bu şekilde iki kez gelmek zorunda kalmayacağız.
— Peki ya biz?
Arabayı, beklenmedik bir sorunla karşılaşmış gibi dikkatlice inceledi. Sonra omuzlarını silkti.
— Otobüse binin. Çok fazla eşya var, şimdi boşaltmayacağım.
Şaka yaptığını düşündüm.
— Bir küçük çocukla, iki valizle kaç saat yolculuk yapacağım?
— Abartma. Otobüslerde ısıtma var.
— Peki oto koltuğu?
— Otobüste gerekmez.
Toby, elimi nazikçe çekti.
— Anne, babam bizimle gelmek istemiyor mu?
Grant, eğilip cevap vermek bile istemedi.
— Saçmalama ahbap. Babanın hediyeleri taşımak zorunda.
O an içimde tuhaf bir sakinlik oluştu.
— Tamam, dedim.
Taksiye bindiğimizde telefonum titredi. Grant yazmıştı: “Yolculuk için yiyecek almayı unutma. Sonra beni uyarmadın deme.”
Yanıt vermedim. Sessize aldım.
O akşam Barbara’nın yemek masasında benim yüzümden büyük bir drama çıkacağını bilmiyordum. Grant herkesin önünde beni rencide etmeye çalıştığında, kayınpederim yüksek sesle onu susturdu:
— Grant, karını suçlamadan önce, onun annesinden kalan paranın bu evin giderlerini nasıl karşıladığını izah et…..devamını okumak için lütfen diğer sayfamıza geçiniz..

