
BÖLÜM 2
Masada çatal ve bıçak sesleri aniden sona ermişti. Bunu daha sonra Barbara’nın kız kardeşi telefonda bana iletti.
Grant, önce gülümsemiş, babasının şaka yaptığını düşünüyormuş gibi davranmış.
— Baba, ne diyorsun?
— Duyduğun çok net. Ellen’in annesinin bıraktığı miras. Bu evin borcunu kapatacak para.
Barbara’nın elinde tuttuğu sos kabı titremiş.
— Bunu ne zaman söyleyecektin? demiş kayınpederim. Eşin yokken haber vermek daha kolay ama gerçeği saklamak çok daha zor.
O esnada Disneyland’daydım, Toby’yle el ele tutuşmuş, havai fişekleri izliyordum. Telefonumu sessize almıştım ama gece otel odasında ekranı açtığımda kırk bir cevapsız arama görmüştüm.
İlk olarak Grant. Ardından Barbara. Son olarak beni tanımadığım bir numara.
Toby uyuduktan sonra dışarı çıkıp o numarayı aramaya karar verdim.
— Ellen? Ben Walter. Kayınpederin.
Sesi tanıdık gelmiyordu. Yumuşaktı.
— Seni yıllardır yanlış anladım kızım. Sana bir özür borcum var.
— Walter, şu anda ne oluyor?
Uzunca bir sessizlik yaşandı.
— Grant geçen sene bize bir şey söylemişti. Senin annenden kalma parayla evimizin borcunu ödediğini. Sanırım senin onayını aldığını düşünmüştüm. Bugün akşam Barbara sormasaydı bunu asla bilemeyecektim.
— Ben hiçbir şeye izin vermedim, dedim. Elim titriyordu.
— Biliyorum. Şimdi anlıyorum.
Annem üç yıl önce hayatını kaybetmişti. Bana bıraktığı az miktardaki birikimi Toby’nin geleceği için ayrı bir hesapta bekletiyordum. Disneyland biletlerini de oradan değil, kendi çalışarak biriktirdiğim parayla almıştım.
Ertesi sabah hesabı kontrol ettiğimde.
Bakiyeyi gördüğümde içim burkuldu. Hesapta neredeyse hiç para kalmamıştı.
İki yıl boyunca ortak hesap olarak açtığımız bu hesaptan düzenli çekimler yapılmıştı. Hepsi Grant’ın imzası taşımaktaydı.
Toby kahvaltıda omlet yerken telefonu sımsıkı tutuyordum.
— Anne, niye ağlıyorsun?
— Ağlamıyorum canım. Göğsüme bir şey geldi.
Tam o sırada telefon yeniden çaldı. Bu seferki Grant’tı.
Açtım.
— Neredesin? diye bağırdı. Annem ağlıyor, babam bile bana bakmıyor! Hemen eve dön, her şeyi anlatacağım!
— Önce bir şey sormak istiyorum, dedim sakin bir sesle. Annemin parası nerede, Grant?
Hat boyunca bir sessizlik oldu.
— Ellen, burada konuşmayı doğru bulmuyorum.
— Hayır, şimdi bu konuşmayı yapacağız.
— O para zaten aile parasıydı! Ben ailemi kurtarmak için o parayı kullandım!
— Ve bana bunu söyleme gereği duymadın.
Tekrar sessizlik oluştu. Ardından arka planda bir kapı sesi duydum ve Barbara’nın titrek sesi duyuldu:
— Grant, bunu benden saklamıştın. Bu evin tapusuna ne yaptın?
Grant telefonu kapattı.
Bir saat sonra, otel odasının kapısına vuruldu. Gözetleme deliğinden baktığımda koridorda Walter’ı gördüm. Yanında, avukat benzeri giyinmiş bir adam vardı ve elinde büyük bir dosya tutuyordu.
Walter kapıyı açar açmaz sessiz bir şekilde şunları söyledi:
— Ellen, hızlı ol. Grant buraya geliyor. Ve sen bu belgeleri görmeden onunla görüşmemelisin. Çünkü senin imzanın bulunduğu bir tapu var…
BÖLÜM 3
Dosyayı masanın üzerine bıraktık. Toby yan odada çizgi film izliyordu, kapıyı nazikçe kapattım.
Avukat Bay Collins, belgeleri teker teker açmaya başladı.
— Hanımefendi, bu ev üç ay önce yeniden finansman almış. Başvuru formunda sizin imzanız mevcut.
— Ben hiçbir şeyi imzalamadım.
— Biliyoruz. İmzanın sahte olması mümkün. Ancak bunu kanıtlamak için sizin ifadenizi almak zorundayız.
Boğazım kurudu. Altı yıl boyunca katlandığım her şey, şimdi bir kağıdın üstünde çok daha az önemli görünüyordu. Çünkü gerçek, hissetiklerimden çok daha fazla ağırlık taşıyordu.
— Walter, neden bana yardım ediyorsun?
Kayınpederim pencerenin önünde duruyordu.
— Çünkü oğlumu ben böyle yetiştirdim. Ona seni dinlemeyi öğretmedim. Ben de seni dinlemedim. Bunun sonucunu açıklamak zorundayım.
Tam o sırada kapı hızla yumruklandı.
— Ellen! Şu kapıyı aç!
Grant’tı. Walter yüzüme bakarak başımla onayladı ve kapıyı açtım.
Grant içeri girdi. Saçı dağınık ve gözleri kanlıydı. Babalığını ve avukatını görünce duraksadı.
— Burada ne oluyor?
— Otur, diye buyurdu Walter.
— Baba…
— Otur dedim.
Grant oturdu. Bay Collins belgeleri onun önüne koydu.
— Bu imzayı tanıyor musun?
Grant uzun süre baktı. Ardından yüzünü ellerinin arasına sakladı.
— Borcumuz vardı, diye fısıldadı. Kötü bir yatırım yaptım. Kimseye söyleyemedim. Annemle babam utansın istemedim… Sen de öfkeleneceksin diye…
— Oğlumuzu oto koltuğu olmayan bir şekilde göndermek mi bu sorunu çözüyor? dedim.
— Hayır.
— Oğlumuzu koltsuz yollamak mı?
— Hayır, Ellen. Ben… ailenin önünde mükemmel görünmek istedim. Hediyeler, her şey… Çok korkuyordum.
Sesi titreyerek çatallaşmıştı. Fakat içimdeki his önceki gibi yumuşamadı.
— Korku, kötü davranmayı haklı çıkarmaz Grant. Beni sadece aldatmadın. Bizi her geçen gün daha görünmez ettin.
Walter derin bir nefes aldı.
— Borcu ben üstleneceğim. Evi satmayı düşünürüm, gerekiyorsa. Ama Ellen’in annesinden kalan her kuruş geri ödenecek.
— Baba, hayır…
— Evet, Grant.
Üç hafta sonra boşanma davasını açtım. Bay Collins sahte imza konusunda bana yardımcı oldu. Grant suçunu kabul etti, sonunda bir uzlaşmaya varıldı. Para aşamalı olarak, taksitler halinde geri dönmeye başladı.
Barbara bir akşam kapıma geldi. Elinde Toby’nin favori kurabiyelerinden vardı. Gözleri şişmişti.
— Yıllarca sana hiç bakmadım, dedi. Toby’nin neleri sevdiğini bile öğrenmedim. Sadece oğlumu gördüm.
— Artık öğrenebilirsiniz, dedim.
Toby kurabiyeyi alıp gülümsedi. Barbara ağlayarak dizlerinin üstüne çöktü.
Ertesi yaz Toby ile yeniden Disneyland’a gittik. Bu defa Walter ve Barbara da bizimle geldi. Walter Toby’i omuzlarında taşıdı, Barbara tüm gün fotoğraf çekti.
Grant ise başka bir şehre taşındı, terapiye başladı. Toby’i iki haftada bir ziyaret ediyor. Küçük küçük adımlar atarak hatalarını düzeltmeye çalışıyor. Onu affedip affetmediğimi soranlara, “Öğreniyorum” diyorum.
Eve döndüğümüzde akşam Toby koltukta uyuyakalmıştı. Dikiz aynasından ona baktım. Güven içinde uyuyordu.
Bir insanın değeri, çevresindeki kişilerin ona nasıl yer açtığıyla anlaşılır. Eğer biri sizi arabasında taşımak istemiyorsa, gitmek istediğiniz yolu kendiniz seçme zamanıdır. Sessizlik bazen bir zayıflık değil, yeni bir yolculuğa çıkmanın ilk adımıdır.
