Nöbetçi Eczaneler
Kolumu kırdım ve eşimden beş aylık ikizlerimize göz kulak olmasında destek istemek istedim. Fakat, o bunu reddetti ve soğuk bir tavırla, “Annelerin hastalık izni yok!” yanıtını verdi. Bunun üzerine ona unutamayacağı bir ders vermeye karar verdim.
O akşam salon masasında duran nesneye baktığında, Baran’ın neden bu kadar korkmuş göründüğünü hemen anladım.
Masada çocukların yemeleri, doktor ziyaretleri, gece uyanmaları ve alt değişimi üzerine her şeyi detaylı bir şekilde not ettiğim kalın bir dosya bulunmaktaydı.
Dosyanın yan tarafında, evin yedek anahtarı, annemin telefon numarası ve Baran’ın beklemediği bir not yer almaktaydı.
Baran birkaç saniye boyunca dosyaya bakarak sessiz kaldı.
Sonra benimle yüz yüze geldi.
“Bu nedir?”
Sesindeki öfke net bir şekilde hissediliyordu.
“Okursan anlayacaksın.”
Dosyanın ilk sayfasını açtı.
En üstte büyük harflerle şu ifadeyi yazmıştım:
“İKİZLERİN GÜNLÜK BAKIM PLANI”
Baran alaycı bir kahkaha attı.
“Bana çocuk bakma talimatı mı hazırladın?”
“Hayır.”
Çantamı omuzuma asmaya çalışırken, kırık kolum sızladı.
“Sen zaten çocuk bakmanın hiçbir şey yapmamak olduğunu söylemiştin. O yüzden daha kolay yapabileceğini düşündüm.”
Baran birden sustu.
Sonra gözleri çantama kaydı.
“Nereye gidiyorsun?”
“Annemlere.”
Kaşları çatıldı.
“Çocuklarla mı?”
Başımı iki tarafa salladım.
“Hayır. Çocuklar seninle kalacak.”
O an yüzündeki ifade aniden değişti.
Beni küçümseyen adam gitmiş, ne yapacağını bilemeyen biri gelmişti.
“Şaka mı yapıyorsun?”
“Hayır, kesinlikle değil.”
“İki bebekle beni mi yalnız bırakacaksın?”
Bu sefer ben ona, birkaç gün önceki bakışımla baktım.
Omuz silktim.
“Senin deyiminle, bütün gün evde oturup hiçbir şey yapmayacaksın.”
Yüzü gerildi.
“Yarın işe gideceğim!”
“Ben de doktora gideceğim. Sonrasında dinlenip kolumun daha kötü iyileşme riskine karşı dikkat edeceğim çünkü doktorun söylediklerine uymadım.”
Baran masaya yumruğunu vurdu.
“Hayır! Bunu bana yapamazsın! Buna nasıl cesaret edersin?”
O anda beklentimin ötesinde bir sakinlik hissettim.
Belki de insan o kadar yorgun olduğunda bağıracak gücü kalmıyordu.
“Ben sana bir şey yapmıyorum, Baran. Bunlar senin çocukların.”
Tam o sırada bebeklerden biri ağlamaya başladı.
Ardından diğeri de ona katıldı.
Baran gözlerini tavana çevirdi.
“Şimdi ne istiyorlar?”
Bu soru içimde bir şeyleri alevlendirdi.
Beş aydır her bir ağlamanın tonundan bile neye ihtiyaçları olduğunu anlayabiliyordum.
Ama babası, kendi çocuklarına bakıp “Ne istiyorlar?” diye soruyordu.
“Dosyada yazılı.”
Kapıya doğru ilerledim.
Baran arkamdan seslendi.
“Gerçekten gidecek misin?”
Durdum.
Arkamı dönmeden yanıt verdim.
“Evet.”
“Ne kadar kalacaksın?”
“İki gece.”
Bu sefer sesi yükseldi.
“İki gece mi?”
“Evet.”
“Bunu yapamam!”
Yavaşça ona döndüm.
“Ben kırık kolumla başardım.”
Bir şey söyleyecek durumda değildi.
Kapıyı kapatıp dışarı çıktığımda, uzun zamandır üzerimdeki yükün bir kısmının kalktığını hissettim.
Ama bu bir intikam değildi.
Baran’ın düşündüğü gibi onu cezalandırmak istemiyordum. devamını diğer sayfamıza geçerek okuyunuz…
