Nöbetçi Eczaneler
Sadece onu anlayabilmek istiyordum.
Çünkü direkt iletişimle anlamıyordu.
Annemin evine ulaştığımda telefonum ilk yarım saat içinde çalmaya başladı.
İlk gelen mesaj ise şu şekildeydi:
“Mavi emziği kim kullanıyor?”
Beş dakika geçmeden:
“Mamalar ne kadar ölçülmeli?”
Sonraki mesaj:
“Biri uykuda değil.”
Ardından:
“İkisi de ağlıyor.”
Bir saat sonra telefon tekrar çaldı.
Açtığımda Baran sesini neredeyse yükselterek konuşuyordu.
“Bunlar neden susmuyorlar?”
“Bebek oldukları için.”
“Ne kadar komik.”
“Dosyaya baktın mı?”
“Evet ama sürekli bir şeyler çıkıyor!”
“Evet, durum böyle.”
“Biri kusmuş!”
“Üstünü değiştir.”
“Diğeri de ağlıyor!”
“Onu da kucağına al.”
“İkisini aynı anda nasıl halledeceğim?”
Bir süre sessiz kaldım.
Sonra sakin bir sesle sordum:
“Ben nasıl yapıyordum bunu?”
Telefonun diğer tarafında bir sessizlik yaşandı.
Hemen ardından sinirli bir şekilde hat kapandı.
O gece ilk kez kesintisiz olarak dört saat uyuyabildiğim için mutluydum.
Uyandığımda kendimi suçlu hissedeceğimi düşünmüştüm.
Ama o hisse kapılmadım.
Sadece ne kadar yorgun olduğumu anladım.
Sabah telefonumu açtığımda on yedi bildirim vardı.
Baran, gece boyunca pek uyuyamamıştı.
Saat 02.14:
“Biri uyuyor, diğeri uyanık.”
Saat 02.47:
“Şu an ikisi de ayaktalar.”
Saat 03.20:
“Alt değiştirme sırasında her yere dağılmış her şey.”
Saat 04.03:
“Ben yarın işe gidemem.”
Bu mesajı görünce istem dışı gülümsedim.
Birkaç saat sonra Baran aradı.
Bu seferki sesi farklıydı.
Öfkeli değildi, yorgun görünüyordu.
“Bugün iş yerine gitmedim.”
“Gerçekten mi?”
“Evet, doğru.”
“Neden böyle oldu?”
Derin bir nefes aldı.
“Uyumayı başaramadım.”
Cevap vermedim.
Bir süre sonra konuşmasına devam etti.
“Bunu her gece mi yaşıyorsun?”
“Genellikle çoğu gece, evet.”
“İkisi de aynı anda uyanıyor işte.”
“Farkında olduğumu biliyorsun.”
“Birini uyutunca diğerinin sesi açılıyor.”
“Biliyorum, evet.”
“Sonra sabah kalkıp yemek hazırlıyorsun.”
“Doğru.”
“Eşyaları toplamayı nasıl da ihmal etmiyorsun.”
“Evet.”
Telefonda uzun bir sessizlik oluştu.
Sonrasında çok az bir sesle,
“Bunları bilmiyordum.” dedi.
İçimden “Bilmek istemiyordun.” demek geçti.
Ama bunu dile getirmedim.
Çünkü ders tam bitmemişti.
“Akşama görüşürüz.” dedim.
“Bugün gelmeyecek misin?”
“Hayır.”
Sesinden panik yaşadığını hissedebiliyordum.
“Ama…”
“İki gece demiştim.”
O gün Baran’ın annesi benimle iletişime geçti.
Baran ona da ulaşmıştı.
“Bu çocuk neredeyse telefonda ağlayacak.” dedi.
“Ne oldu peki?”
“Çocukları izlemek çok zor.”
İlk kez kahkahayı patlattım.
Kayınvalidem de güldü.
Sonra ciddileşti.
“Canım, oğlumu pek seviyorum ama bu konuda haksız. Zamanında babası bana ne yaptıysa, sinirlenip onu da yapıyor.”
Bu ifade beni hayrete düşürdü.
Baran’ın babasının evde çocuk bakmadığını biliyordum ama bunu hiç detaylı konuşmamıştık.
“Ben de yıllar boyunca tek başıma mücadele ettim.” dedi kayınvalidem. “Baran bunu gözlemleyerek büyüdü, bu yüzden normal gelmiş olmalı.”
O an bazı parçalar yerine oturmaya başladı.
Bu durum Baran’ı haklı çıkarmazdı.
Ama bu davranışlarının kaynağını açıklıyordu.
İkinci gecenin sabahı eve döndüğümde kapıyı anahtar ile açtım.
Oturma odası oldukça dağınıktı.
Koltuğun üzerinde iki tane battaniye duruyordu.
Yerlerde mama şişeleri vardı.
Mutfakta biriken bulaşıklar vardı.
Baran, dağınık saçlarıyla koltukta oturuyordu.
Kucağında bir bebek uyuyordu.
Diğer bebek ise göğsüne yaslanmıştı.
Beni görünce kalkmaya çalıştı ama sonra vazgeçti.
Yüzü gerçekten yorgun görünüyordu.
Beklediğim şeyin savunmaya geçmesi olduğunu düşündüm.
Ama o bunu yapmadı.
“Özür dilerim.” dedi.
Sadece iki kelimeydi.
Ama bu sefer onun gerçekten bunu hissettiğini düşündüm.
Çantamı yere koydum.
“Ne için özür diliyorsun?”
“Her şey için.”
Bebeği dikkatlice yatağına yerleştirdi.
“Senin bütün gün hiçbir şey yapmadığını söyledim.”
Başını eğdi.
“İki günde bütün yük benim üstümdeydi.”
Sessiz kaldım.
“Daha da kötü…” dedi, “Bunu aylardır yapıyorsun. Ben eve gelince yemeğimin neden geç kaldığını bile sorduğumu biliyorsun.”
Boğazımda bir düğümlenme hissettim.
Çünkü bunu duymaya gerçekten ihtiyacım vardı.
Ama aslında mesele sadece özür değildi.
“Baran, yardım istemiyorum senden.”
Beni şaşkınlıkla süzdü.
“Ne?”
Yardım terimini yanlış bir şekilde kullanıyoruz. Bunlar benim çocuklarım olduğu kadar seninkiler de. Ev de ikimizin ortak alanı. Sen bana yardım etmeyecek güdülere kapılacaksın. Kendi sorumluluklarınla ilgileneceksin.
Başını yavaşça onaylayarak hareket ettirdi.
“Sen haklısın.”
Masada bulunan dosyayı işaret ettim.
“Bu belgenin ikinci kısmını inceledin mi?”
Kaşlarını çatmaya başladı.
Dosyayı açıp arka sayfalarına göz attı.
Orada düzenlediğim yeni bir liste bulunmaktaydı.
Gece nöbetleri.
Banyo günleri.
Doktor kontrolleri.
Mama hazırlama.
Çamaşır.
Market alışverişi.
Ev işlerin.
Her şeyi iki eşit parçaya ayırdım.
Baran listeye uzun bir süre dalıp bakakaldı.
Sonra kalemi alarak,
“Salı ve perşembe gecelerinin tümünü ben üstlenirim.” diye belirtti.
Şaşırdım.
“Ayrıca hafta sonu banyolarını da alırım.”
Bir başka maddeyi daha işaretledi.
“Doktor kontrollerine sırayla katılacağız.”
O gün hayatımız birdenbire harika olmadı.
Baran ara sıra hâlâ söyleniyordu.
Ben de onun yaptığı işleri beğenmeyip müdahale etmek istedim.
Bazı gecelerde her ikimiz de uykusuzluktan tartışmalara giriştik.
Fakat önemli bir şey değişmişti.
Artık yalnız başıma değildim.
Baran birkaç hafta sonra işten döndüğünde doğrudan çocukların yanına gidiyordu.
Birini kucaklıyor, bana da,
“Sen otur, ben her şeyi hallederim.” diyordu.
Kolumun alçısı çıktığı gün doktor kontrolünden eve dönerken araçta uzun bir süre sessiz kaldı.
Sonunda aniden,
“O gece sen gitmeseydin sanırım asla anlamayacaktım.” dedi.
Pencereden dışarı bakmaktaydım.
“Ben de gitmek istememiştim.”
“Biliyorum.”
Elimi kavradı.
“Bana ders vermeye çalıştığını düşündüm.”
Gülümsedim.
“Bir açıdan öyleydi.”
Başını onaylar biçimde eğdi.
“Bu yöntem işe yaradı.”
Ama o gün anladığım bir şey vardı:
Bir ilişkide esas mesele kimin daha fazla yorulduğunu kanıtlamak değildi.
Kritik olan, sevdiğin kişinin yorgunluğunu görüp yükün bir kısmını paylaşabilmekti.
Çünkü bir aile, sadece bir kişinin her şeyi tek başına taşıması anlamına gelmiyordu.
Aile olmak, biri düştüğünde diğerinin “Bu benim sorunum değil.” dememesi demekti.
Aylar sonra ikizlerimiz ilk adımlarını atmaya başladıklarında, Baran dizlerinin üzerindeyken onları çağırıyordu.
Biri bana, diğeri ona doğru yürüdü.
Baran oğlumuzu kucaklayıp gülümserken göz göze geldik.
O an ikimiz de aynı gerçeği biliyorduk.
Kolumun kırıldığı hafta evliliğimiz de zedelenebilirdi.
Ama belki de ilk kez o hafta, ailenin gerçekte ne demek olduğunu öğrenmiştik.
Ve bazen bir ilişkiyi kurtaran şey büyük sözler değil, basit durumlar olmaktadır.
Bir gece uykusuz kalmak, bir bebeğin bezini değiştirmek, yorgun eşinin yükünü hafifletmek ve nihayetinde şu basit gerçeği idrak etmekti:
Çocukların annelerinin belki “hastalık izni” yoktu.
Ama onların babaları vardı.
Ve artık Baran da bunun ne anlama geldiğini gerçekten anlamıştı.
