Hastanın yalnızca üç gün ömrü kaldığını bilerek onunla evlenmeye karar verdim. Cenazesinden sonra kız kardeşi bir kutuyla yanıma gelerek, “Bunu ancak aramızdan ayrıldıktan sonra sana vermemi istedi,” dedi.
Benim ismim Baran’dır. Otuz yaşındayım ve hekim olma arzusu, yaşamım boyunca beslediğim tek hayalim olmuştur.
Ailem eğitim masraflarıma çok fazla katkıda bulunamadığı için, tıp eğitimi süresince haftada beş gün ders çalışıyor, hafta sonu ise masraflarımı karşılayabilmek için çalışıyordum.
Sonra Duru ile tanıştım.
On sekiz yaşındaydı, çok çekiciydi ve hastane katındaki en eğlenceli kişiydi.
Tedavi sürecinin onu tamamen yıprattığı zaman bile hemşireleri güldürmeyi başarır, benimle sürekli olarak şakalaşır ve odama her geldiğimde yeni bir komik anektod anlatırdı.
“Doktor Baran, gülümsemek ücretsiz, bunu biliyorsun, değil mi?” derdi.
Ben de gözlerimi devirirdim.
O ise kahkahalarla gülerdi.
Sonra ilaçların artık etkisiz olduğuna dair bir haber geldi.
Doktorların onun için daha yapabileceği bir şey kalmamıştı ve Duru’nun zamanı çok azalmıştı.
Bir gün doğrudan gözlerime bakarak, “Son bir isteğim var,” dedi.
“Bu ne?” diye sordum.
“Seninle evlenmek istiyorum,” yanıtını verdi.
İlk başta bunun şaka olduğunu düşündüm.
Zayıf bir gülümseme ile karşılık verdi.
“Gerçekten, hiç evlenmemiş bir kadın olarak cennete gitmeyi istemiyorum,” dedi.
Ertesi gün hastanede, hayal edilebilecek en basit düğünü gerçekleştirdik.
Boynuma stetoskop yerine kravat taktım.
Bir hemşire, temiz bandajların ince şeritlerini ustalıkla birleştirerek iki sade yüzük hazırladı.
Duru, dökülen saçlarını yumuşak beyaz bir eşarpla örtüp onu gelin duvağı gibi şekillendirdi.
Kız kardeşi Nazlı, bir çiçek buketi getirdi.
Tören boyunca, Duru’nun yüzündeki gülümseme asla kaybolmadı.
İki gün sonra hayatını kaybetti.
Cenazesinin ardından, arabamın yanına durmuş, yaşananların gerçekte olup olmadığını hala anlamaya çalışıyordum.
O esnada Duru’nun kız kardeşi Nazlı, elinde küçük bir kutu ile aceleyle yanıma geldi.
“Bunu ancak o seni terk ettikten sonra sana vermemi söyledi,” dedi.
Kutuyu ondan aldım.
Üzerinde Duru’nun el yazısıyla adım yazılıydı.
Kapağını açtığımda, ilk gördüğüm şey nefesimi kesecek kadar etkileyiciydi… devamını okumak için lütfen diğer sayfamıza geçiniz

