Eşim Murat Son Zamanlarda Kiloma Takılmaya Başladığında Yaşananlar

Sabah olduğunda gözlerim şişmişti. Gece boyunca neredeyse hiç uyumamıştım. Murat işe hazırlanırken her zamanki gibi davrandı. Kahvesini içti, telefonuna baktı, gömleğini giydi ve çıkmadan önce yanağımdan öpmeye çalıştı.

Başımı çevirdim.

İlk kez bunu yaptığımda yüzündeki şaşkınlığı açıkça gördüm.

“Ne oldu sana?” diye sordu.

“Hiçbir şey.”

“Dün geceki mesele mi hâlâ?”

Bir süre sustum. Sonra kendimi tutamayıp konuştum.

“Benim kilomla dalga geçmen değil artık canımı yakan. Beni sürekli kız kardeşimle kıyaslaman.”

Murat gözlerini devirdi.

“Yine mi aynı konu? Şaka yaptık sadece.”

“Senin için şaka olabilir. Benim için değil.”

Cevap vermedi. Kapıyı çekip çıktı.

O gün işe gitmek için hazırlanırken telefonuma Derya’dan mesaj geldi.

“Abla, seninle konuşmam gereken bir şey var.”

Mesajı görünce içimde tuhaf bir his oluştu.

Derya genellikle böyle ciddi konuşmazdı. Hemen aradım.

Telefonu açtığında sesi titriyordu.

“Abla, dün akşam Murat’ın söyledikleri için özür dilemek istiyorum.”

“Sen neden özür diliyorsun?”

“Çünkü sana anlatmam gereken bir şey var.”

Bir süre sustu.

Sonra söyledikleri karşısında adeta olduğum yerde kaldım.

Derya, son birkaç aydır kilo vermesinin kendi tercihi olmadığını söyledi. Yaşadığı bazı sorunlar nedeniyle düzenli beslenemediğini, geceleri doğru düzgün uyuyamadığını ve bu yüzden ciddi şekilde zayıfladığını anlattı.

“Ben aslında iyi değilim abla,” dedi. “Herkes ne kadar güzel göründüğümü söylüyor ama kimse nasıl olduğumu sormuyor.”

Bir anda önceki gece sofrada yaşananlar gözümün önüne geldi.

Murat’ın Derya’yı örnek göstermesi artık daha da ağır geliyordu.

Fakat Derya’nın asıl söylemek istediği başka bir şey vardı.

“Abla, sana bunu söylemek istemiyordum ama artık susamayacağım.”

“Ne oldu?”

“Son zamanlarda Murat bana sürekli mesaj atıyor.”

Elimdeki telefon bir anda ağırlaştı.

“Ne mesajı?”

“Önce normaldi. Halimi hatırımı soruyordu. Sonra senin kilonla ilgili konuşmaya başladı.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Derya, Murat’ın kendisini benimle kıyaslayan konuşmalar yaptığını, bundan rahatsız olduğunu ve birkaç kez sınır koymasına rağmen mesajların devam ettiğini söyledi.

“Ben cevap vermedim abla. Hatta birkaç kez açıkça rahatsız olduğumu söyledim.”

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

Ben ise tek bir kelime bile söyleyemedim.

O güne kadar Murat’ın söylediklerinin yalnızca düşüncesizce yapılmış şakalar olduğunu sanmıştım. Şimdi ise meselenin yalnızca kilom olmadığını anlamaya başlamıştım.

Derya, konuşmanın sonunda bana bir şey göndermek istediğini söyledi.

“Abla, sana bazı mesajların ekran görüntüsünü göndereceğim. Ama önce sakin ol.”

Birkaç saniye sonra telefonuma peş peşe görüntüler geldi.

Mesajları açtığımda gördüğüm ilk cümleyle nefesim kesildi.

Murat, kız kardeşime benim hakkımda yazmıştı.

Ve yazdıkları, sofrada söylediği sözlerden çok daha ağırdı.

O an önümde iki seçenek olduğunu anladım.

Ya hiçbir şey olmamış gibi davranıp evliliğimi sürdürmeye çalışacaktım ya da yıllardır görmezden geldiğim gerçeklerin üzerine gidecektim.

Ben ikinci yolu seçtim.

Akşam Murat eve geldiğinde her zamanki gibi davranmadım.

Telefonumu masanın üzerine bıraktım.

“Bunu bana açıklayacaksın.”