Nöbetçi Eczaneler
“Bu anahtar neyin anahtarı?”
“Babamın ofisinin. Oraya girmeme asla izin vermedi. Ama dün gece beni arayıp artık gerçeği öğrenmem gerektiğini söyledi.”
Lara’nın babası Kemal Bey, tanınan ve oldukça zengin bir iş adamıydı. Kızıyla olan ilişkileri uzun zamandır sıkıntılıydı. Düğünümüze dahi katılmamıştı.
“Neden şimdi gitmemizi istiyorsun?”
Lara telefonunu çıkardı. Ekranda babasından aldığı en son mesaj duruyordu.
“Evlenmeden önce sana anlatamadım. Şimdi çok geç olabilir. Ofisimdeki kasayı aç. Annenin mektubunu muhakkak oku.”
Mesajın gönderildiği saat, dün gece 23.47’ydi.
Lara’nın annesi on yıl evvel hayatını kaybetmişti. Bildiğim kadarıyla bir trafik kazası yüzünden vefat etmişti.
Ancak Lara’nın söylediklerinden sonra bu anlatımın eksik olduğunu düşünmeye başladım.
Gece yarısını biraz geçmişti. Otelden ayrılıp arabaya bindik. Kemal Bey’in şehir dışındaki büyük konutuna doğru yola çıktık.
Yolculuk boyunca Lara sessiz kaldı. Sürekli olarak telefonunu kontrol ediyordu. Babasını birçok kez aramış ama ulaşamamıştı.
Yaklaşık kırk dakika sonra evin önüne geldiğimizde, kapının açık olduğunu fark ettik.
İçerideki tüm ışıklar yanıyordu.
Zili çaldım. Hiçbir cevap gelmedi.
Lara çantasından ikinci bir anahtar çıkarıp kapıyı açtı. İçeri girdiğimizde salondaki vazoların yerlerde parçalandığını gördüm.
Birileri evdeki eşyaları dağıtmıştı!
Hızla polisi aramalıyım dedim. Ancak Lara kolumdan tuttu.
“Önce babama bakalım!”
Üst kata çıktığımızda çalışma odasının kapısının biraz açık olduğunu gördük. İçeride yerde bir adam yatıyordu.
Kemal Bey’di!
Hızla yanına koştum. Nefes alıyordu ama bilinci yerinde değildi. Ambulansı aradım. Lara ise dizlerinin üstüne çökerek babasının elini tuttu.
“Baba, geldim! Lütfen gözlerini aç!”
Tam o anda Kemal Bey, gözlerini hafifçe açtı.
“Kasayı…” diye fısıldadı.
Sonra tekrar baygın düştü.
Ambulans gelene kadar odadaki eşyalarla oynamadık. Sağlık çalışanları Kemal Bey’i hastaneye götürürken, polisler de eve gelmişti.
Lara, babasının gönderdiği mesajı gösterdi. Polisler eşliğinde çalışma odasındaki kasa açıldı.
İçinden eski fotoğraflar, bir zarf ve küçük bir ses kayıt cihazı çıktı.
Zarfın üstünde Lara’nın adı yazıyordu.
Polisin incelemesinin ardından Lara’ya annesinin mektubunu okuma imkanı tanındı. Bana dönerek elini uzattı.
“Benimle birlikte okur musun?”
Mektubun ilk bölümünde annesinin ona olan sevgisi açıklanıyordu. Ancak son sayfadakiler bizi ikimizi de şaşırttı.
Annesi, ölümünden kısa bir süre önce Kemal Bey’in iş ortağının şirket hesaplarından haksız kazanç sağladığını öğrenmişti. Belgeleri yetkililere iletmek üzere hazırlanırken, tehdit telefonları almaya başlamıştı.
Mektupta, başına bir şey olursa kızının bu belgelerden haberdar edilmesini istiyordu.
Lara, gözyaşlarına boğuldu.
“Babam bana neden hiçbir şey söylemedi?”
Bu sorunun yanıtını birkaç gün içinde bulacaktık.
Polis, Kemal Bey’in eski ortağını sorgulamaya başladı. Ses kayıt cihazındaki konuşmalar ve bulunan belgeler, yıllar önce gerçekleşmiş bir dolandırıcılıkla ilgili önemli bilgiler barındırıyordu.
Ayrıca Kemal Bey’in saldırıya uğramasının da bu olayla ilişkili olabileceği düşünülüyordu.
Üç gün sonra hastaneden bir telefon aldık.
Kemal Bey uyanmıştı.
Hızla Lara ile hastaneye gittik. Bizi görünce gözyaşlarına boğuldu.
“Kızım, senden özür dilerim!”
Lara yatağın kenarına oturdu.
“Neden düğün günümde yanımda değildin baba?”
Kemal Bey uzun bir süre cevap veremedi.
Sonunda konuşmaya başladı.
“Annen öldükten sonra seni korumaya çalıştım. Ancak koruma ile hayatını kontrol etmeyi karıştırdım.”
Daha sonra bana döndü.
“Sana da haksızlık yaptım. Lara’nın evlenmek istediğini söylediğinde onun yerine geçmeye çalıştım.”
Lara, babasının elini bıraktı.
“Ben senin kızınım baba. Ama benim de kendi hayatım var.”
Kemal Bey başını eğdi.
“Sen haklısın.”
O gün yıllar sonra birbirlerine gerçekten sarıldılar.
Sonraki haftalarda polis araştırmaları sürdü. Kemal Bey’in eski iş ortağı tutuklandı. Lara’nın annesinin gizlediği belgeler aracılığıyla geçmişteki olaylar yeniden gözden geçirilmeye başlandı. Biz de balayımızı tamamlamak yerine Lara’nın hayalini gerçekleştirmeye karar verdik. Denizin kenarında ufak bir ev kiraladık. Evin en aydınlık bölümünü onun resim çalışmaları için dönüştürdüm. Bir sabah, Lara’yı pencerenin önünde resim yaparken yakaladım. Tuvalde düğün kıyafetleri giymiş iki şahıs yer alıyordu. Arkalarında büyük ve karanlık bir ev görünüyordu. Ancak ikisi de o evden uzaklaşıp, güneşin doğduğu denize doğru ilerliyordu. “Resmin ismi ne?” diye sordum. Lara gülümsedi. “İlk gecemiz.” Bu yanıt beni şaşırttı. “Ama ilk gecemiz hiç böyle geçmedi ki!” Fırçasını bıraktı ve yanıma yaklaştı. “Yanlış düşünüyorsun. O gece bana hayatım boyunca arzuladığım şeyi verdin.” “Neymiş o?” “Bana inandın. Benimle konuştun. Korktuğumda yanımda oldun.” Ardından elimi tutarak resmin altına kısa bir ifade yazdı: “Gerçek aşk, birisini kontrol etmek değil, onunla birlikte yürümektir.” O anda, evlendiğim kadının bana sunduğu en değerli hediyeyi anladım. Lara’nın Down sendromlu olması, onu tanımlayan yalnızca bir unsurdu. O, her şeyden önce kendi seçimleri, hayalleri, korkuları ve cesareti olan bir insandı. Ve onunla evlenerek bir kahraman olmamıştım. Sadece sevdiğim kadınla aynı yaşamı sürdürmeyi seçmiştim. Bir yıl sonra, Lara ilk resim sergisini açtı. Serginin girişinde o sabah yaptığı tablo asılıydı. Hemen altında ise ziyaretçilerin uzun süre durup okuduğu şu ifadeler yer alıyordu: “Beni olduğu gibi kabul eden birine değil, gerçekten kim olduğumu anlamak isteyen birine aşık oldum.”
