‘Hareket etme.’
Görevlinin sesi o kadar sertti ki elimdeki şişeyi düşürdüm. Plastik yüzeye çarpıp yuvarlandı. Yatak altından aniden ince bir hışırtı duyuldu. Kemal Bey, fenerini çevirdiği yerden gözlerini ayırmadan geri çekildi. ‘Orada bir canlı var,’ diye fısıldadı. ‘Ayrıca yalnızca o değil gibi görünüyor.’
Kalbim hızlı bir şekilde atıyordu. ‘Ne gördünüz?’ diye merak ettim. ‘Öncelikle pencereyi aç,’ dedi. ‘Sonrasında dışarı çıkacağız. Dokunmayacağız.’ Birkaç adım geri çekilirken yerlerdeki şişelerden biri hafif bir hareket yaptı. Bu defa hareketi net bir biçimde fark ettim. Sanki yatağın altında biri nefes alıyordu.
Koridora çıktığımızda Kemal Bey apartman yöneticisini telefonla aradı. O da belediyenin ilgili departmanına bilgi verilmesini önerdi. Gece duyduğum garip inleme sesini anlattığımda, Kemal Bey’in suratı daha da karardı. ‘Üst katın yaşlı sakini Mebrure Hanım kaybolmuştu…’ dedi. ‘Bunu düşündün mü?’ Başımı eğdim. Kesinlikle düşünmüştüm; defalarca kez.
Mebrure Hanım’ın evi bizim dairemizin hemen üstündeydi. Tek başına yaşıyordu. Hastaneden döndükten sonra hiçbir komşusuyla görüşmedi, kapısını açmadı. Birkaç kişi onun akrabalarının yanına gittiğini zannediyordu. Ancak kimse bu konuda kesin bir bilgiye sahip değildi. Birinin bir anda ortadan kaybolmasına bu kadar çabuk alışılabilmesi içimi ürpertti. devamını okumak için diğer sayfamıza geçiniz…

