Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Gazeteler Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Foto Galeri

Yatağın Altına Bakmaya Cesaret Eden Kadın Gördüğü Manzara Karşısında Olduğu Yerde Donakaldı

wwww

Bir süre sonra apartmanın önüne iki çalışan, hayvan kurtarma ekibinden geldi. Kokunun kaynağının belirsiz olması nedeniyle temkinli olacaklarını belirttiler. Ben kapının önünde beklerken, yatak yerinden kaldırıldı. Sonrasında birisi, “Burada bir yuva var,” dedi. Sesindeki şaşkınlığı duyunca dayanamadım ve içeriye baktım.

Şişelerin arasında sıkışmış büyük gözlü bir sokak kedisi yatmaktaydı. Yanında yeni doğmuş üç yavrusu hareket ediyordu. Hayvan korkuyla tıslıyor ve yavrularını koruma çabası içindeydi. Ancak ağır kokunun tek nedeni kedi değildi. Yatağın altındaki eski eşyaların arkasında ıslak bir kumaş torba ve döşemenin kenarında küçük bir açıklık vardı.

“Bu kedi havalandırma boşluğundan girmiş olabilir,” dedi görevli. “O torbaya dokunmayın.” Torbanın yakınında su birikmişti ve içinde bozulmuş yiyecekler vardı. Koku buradan yayılıyordu. Kedinin yavrularını taşımaya çalıştığını duyduğum sürtünme ve vuruş sesleri de açıklıyordu. Aniden rahatlayacağımı düşündüm; fakat görevlinin açtığı fenerin ışığıyla boşlukta görünen nesne yeniden korku hissetmeme neden oldu.

Bu bir bastondu.

Bastonun üzerinde küçük bir metal isimlik vardı: Mebrure Akın.

“Bu buraya nasıl gelmiş olabilir?” dedim. Kemal Bey bu bastonu tanıdı. “Ondan hiç ayrılmazdı,” diye fısıldadı. “Hastaneden çıktığında da elindeydi.”

Hayvan kurtarma ekibi kediyi ve yavrularını güvenli bir taşıma kutusuna yerleştirdi. Ardından kayıp kişi şüphesiyle polisi aradık. Gelen ekip, bastonun bulunduğu alanın yapısını inceledi. İki dairenin arasında, yıllar önce yapılmış ama kullanılmamış dar bir tesisat boşluğu vardı. Bastonun aşağı kaymış olması olasıydı. Ancak kadının nereye gittiği hâlâ bilinmiyordu.

Polislerden biri Mebrure Hanım’ın kapısını çaldı. Cevap gelmedi. Yönetici, gerekli işlemler tamamlandığında dairenin açılmasına yardım etti. Üst katta beklerken her an sanki bir ömür gibiydi. Nihayet içeri giren polislerden biri ambulans istedi. Bacaklarım sanki bağı çözülmüştü. Ferit’i aradım ve konuşurken sesim titriyordu.

“Mebrure Hanım’ı buldular mı?” diye sordu. “Bilmiyorum,” dedim. “Ama ambulans geliyor.”

Dakikalar sonra yaşlı kadını sedyede dışarı çıkardılar. Bilinci açıktı ama çok zayıf görünüyordu. Gözlerini açıp kapatıyor, dudaklarıyla bir şey söylemeye çalışıyordu. Polislerden biri, komşuların kaybolduğunu düşündüğü kadının günlerdir evinde yattığını açıkladı. Hastaneden döndükten sonra düşmüş, telefonu uzağa düşmüştü. Yardım istemek için gücü kalmamıştı.

Peki kimse neden sesini işitmemişti? Dairesindeki kapı kalındı ve televizyon günlerdir açıktı. Komşular, arada duydukları belirsiz sesleri televizyondan sanmışlardı. Gece duyduğum inleme sesi büyük ihtimalle tesisat boşluğundan gelen yardım sesleriydi. O sesleri şişelerin çıkardığı hışıltıdan ayıracak kadar dikkatli dinlememiştim.

Mebrure Hanım hastaneye götürülürken elimi kaldırıp ona seslendim. “Geçmiş olsun, teyze.” Sedyeden bana yüzünü döndü. Gözleri doldu. “Su,” diyebildi. Görevliler gerekli bakımı alırken ben ayakta kalmaya çalıştım. Bir insan birkaç metre uzakta yardım beklerken, bizim korkuya kapılarak yanlış düşünceler içinde kaybolduğumuzu fark etmek ağır bir yüktü.

O gün karakolda bildiklerimi aktardım. Apartman yöneticisi Mebrure Hanım’ın akrabalarını aradı. Bir yeğeni başka bir şehirden geldi. Yaşlı kadın susuz kalmış ve düşme sonrası hareket etmekte zorlanmıştı. Hastanedeki tedavi günlerce sürdü. Doktorlar durumu giderek iyileşiyormuş dediğinde hepimiz bir nebze ferahlama hissettik.

Birkaç gün sonra kedinin de veteriner kontrolünden geçtiğini ve yavrularıyla birlikte geçici bakıma alındığını öğrendim. Yatak altındaki torba temizlenmişti ve tesisat açıklığı güvenli bir şekilde kapatılmıştı. Evi havalandırdım, şişeleri geri dönüşüm için ayırdım. Fakat gözüm her seferinde boş yatağın altına kayıyordu. Orayı doldurup kirletmemiş olsaydım belki o sesleri daha önce fark edebilirdim.

Ferit, “Kendini harap etme,” dedi. “Sonunda yardım çağırdın.” Haklıydı ama bu sözler her şeyi yok etmedi. Ben de kendime başka bir söz verdim: Apartmanda kapısı günlerdir açılmayan bir komşu varsa, “Herhâlde bir yere gitmiştir,” diyerek geçmeyeceğim.
Mebrure Hanım’ı iki hafta sonra ziyaret ettim. Yatakta oturmuştu, yüzü hafifçe renklendi. Bastonunu getirmiştim. Metal isminin üstünde parmaklarını gezdirdi. “Bunu kaybettiğimi düşünmüştüm,” dedi. Ardından uzun süre elimde tuttu. “Demek ki benim sesimi duyan biri varmış.”

“Geç duydum,” diye yanıtladım. “Ama sonunda duyabilmeyi başardım.” Kadın başını salladı. “Birinin gelmesi bazen yeter,” dedi.

Bir akşam Mebrure Hanım’ın yeğeni benimle iletişime geçerek teşekkür etti. Telefonun diğer tarafında uzun bir süre konuştu. Teyzesinin yıllardır kimseye yük olmamak için rahatsızlığını gizlediğini söyledi. Ona yalnız yaşamak ile yalnız bırakılmak arasındaki farkı aktardım. Bu durumu ifade ederken kendi yaşamımı da değerlendirdim. Ben de haftalarca işten eve gelerek kapımı kapatmış, kimsenin hayatına karışmamayı incelik saymıştım. Oysaki bazen basit bir selam bile bir kişinin varlığını hatırlatır.

Binadaki komşularla iletişim kurabilmek adına bir grup oluşturduk. Burada amacımız kimseyi gözetlemek değildi, sadece ihtiyacı olanların yalnız kalmamasını sağlamak idi. Hastalık dönemlerinde yemek bırakmayı, yaşlı komşuların kapısını çalmayı alışkanlık haline getirdik. Mebrure Hanım iyileştiğinde bize ev yapımı kurabiyeler getirdi. Ferit, kediyi evlat edinen ailenin fotoğrafını gösterdi. Küçük yavrular artık sıcak bir evde uyuyordu.

Aylar sonra bir gece tekrar hafif bir sesle uyandım. Bu sefer korkuya kapılmadım. Pencere yanında bulunan saksıya çarpan rüzgardı. Kalkıp perdeleri düzelttim, ardından koridorda durup üst kata dikkatle dinledim. Her şey sessizdi. Artık sessizliğin tek başına iyi bir haber olmayabileceğini biliyordum.

Ertesi sabah Mebrure Hanım’ın kapısını çaldım. Gülerek açtı. “Yine mi beni kontrol ediyorsun?” diyerek şaka yaptı. “Hayır,” dedim. “Bir çay içmeye geldim.” Mutfağa geçerken bastonunun ucu ile yere nazikçe vurdu. O küçük ses, aylardır beni korkutan gecelerin tersine içimi rahatlattı. Çünkü artık o evde birinin yaşadığını ve gerektiğinde sesine cevap verecek komşuların bulunduğunu biliyordum.

DİĞER GALERİLER

TÜMÜ

Diğer Galeriler

Foto Galeri Ana Sayfa