Oğlum, belgedeki tarihi görünce titreyen elleriyle sandalyeye sıkı sıkı sarıldı.
“BABAM BUNU NASIL YAPABİLİR? BU İMKÂNSIZ!” diye haykırdı.
Ancak avukatın daha sonra açıkladığı gerçek, yalnızca evin asli sahibinin kim olduğuna dair değildi, aynı zamanda kocamın yıllar önce bu kararı almasının nedenini de gösterecekti.
Ayrıca oğlumun henüz öğrenmediği bir başka şey daha vardı…
Hastane odasında sessiz bir atmosfer hâkim olmuştu. Yenidoğan kızıma kucak açarken, oğlum Barış karşımdaki sandalyede oturuyor, elindeki belgelere inanamayan gözlerle bakıyordu.
Kocamın avukatı Selim Bey, gözlüklerini düzeltip konuşmaya başladı.
“Barış Bey, babanız vefatından yaklaşık altı ay önce bazı önemli kararlar almış. Ancak bunlardan bazıları hakkında bilginiz yok.”
Barış öfkeyle ayağa fırladı.
“Babamın tüm mal varlığını biliyorum! Annemle birlikte yaşadıkları evin de sonunda bana geçeceğini kendisi söyledi!”
Selim Bey başını hafifçe salladı.
“Babınızın size söylediği ile hukuki olarak yaptığı düzenlemeler oldukça farklı.”
Sonra dosyadan başka bir belge çıkardı.
“Öncelikle bilmeniz gereken bir gerçek var. Annenizin yaşadığı ev, babanızın vefatından çok önce tamamıyla annenizin üzerine geçirilmiş. Tapu kayıtları da bunu net bir şekilde ortaya koyuyor.”
Oğlumun yüzündeki ifade, hayatım boyunca aklımda kalacak.
“Ne demek annemin üzerine? Babam o evi kendi parasıyla satın aldı!”
Selim Bey sakin bir şekilde yanıtladı.
“Evet. Ancak yıllar önce eşine devretti. Bu nedenle annenizin evden ayrılmak için bir hakkınız asla olmadı.”
Barış bana döndü.
“Bunu biliyor muydun?”
Gözlerinin derinliklerine baktım.
“Elbette biliyordum. Ama benim oğlumun bir gün beni evimden çıkarabileceğini aklımdan geçirememiştim.”
Barış bir şey söylemedi.
Aslında beni evden çıkardığı gün polise şikâyette bulunabilirdim. Fakat o sırada hamileliğin çok hassas bir dönemindeydim. Doktorum, stresten kaçınmam gerektiğini defalarca belirtmişti.
Bu sebeple geçici olarak yakın arkadaşım Handan’ın evine taşınmıştım. Selim Bey hastanedeyken evimin güvenliğinin sağlanması için gerekli hukuki işlemleri başlatmıştı.
Fakat asıl sorun ev değildi.
Selim Bey, dosyada yer alan ikinci belgeyi Barış’ın önüne koydu.
“Babamızın ölümünden birkaç ay önce hazırladığı başka bir belge daha mevcut.”
Barış kâğıdı eline aldı.
Belgenin üst kısmında bir tarih ve hemen altında kocamın imzası bulunuyordu.
“Babınız, mevcut birikiminin önemli bir kısmını eşinin ve ileride doğmasını umduğu ikinci çocuklarının ihtiyaçları için ayırmış. Bununla ilgili gerekli mali düzenlemeleri de yaşarken yapmış.”
Barış öfkeyle güldü.
“Henüz ortada çocuk yokken mi? Babamı mı delirttiler?”
O anda ilk kez sesimi yükselttim.
“Baban hakkında bu şekilde konuşma!”
Oğlum şaşkınlıkla yüzüme baktı.
“Babanın tek arzusu senin zengin olman değildi, Barış. Bir ailemiz olmasını istiyordu. Birbirimize destek olmayı arzuluyordu.”
Selim Bey, çantasından eski ve küçük bir zarf çıkardı.
Üzerinde kocamın el yazısıyla yazılmış birkaç sözcük vardı.
İkinci çocuğumuz doğarsa açılacak.
Zarfı görünce gözlerim doldu.
Bu zarfın varlığından benim bile haberim yoktu.
Selim Bey, kocamın ölmeden önce kendisine bıraktığı kişisel emanetleri sakladığını, ancak mektubu açmak için belirlenen şartın bugün gerçekleştiğini belirtti.
Barış, neredeyse zarfı avukatın elinden kapacaktı.
“Verin! Ben okuyacağım!”
Selim Bey zarfı bana uzattı.
“Öncelikle anneniz okumalısınız.”
Titreyen ellerimle zarfı açtım.
İçinden iki sayfalık bir mektup ve küçük bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta kocam, henüz beş yaşındayken oğlunu omuzlarına almış, kocaman bir gülümseme ile görünüyor.
Mektubun ilk satırını okuyunca gözyaşlarımı tutamadım.
“Sevgili eşim…”
Kocamın yazdığı kelimeleri yüksek sesle okumaya başladım.
“Eğer bu mektubu eline alıyorsan, yıllar önce paylaştığımız umutlardan birinin gerçeğe dönüştüğü anlamına gelir. Yanında olamamak beni üzüyor. Çocuğumuzun ilk sesiyle tanışamadım. Ancak her anımız için sana duyduğum şükran duygusunu bilmenden mutluyum.”
Barış başını aşağıya eğmişti.
Devam ettim,…. devamını okumak için diğer sayfamıza geçebilirsiniz

