Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Gazeteler Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Foto Galeri

Eşimi Kaybettikten 10 Yıl Sonra, 62 Yaşında Anne Olma Yolculuğum

kkk

İkinci çocuğumun doğmasını ne kadar çok istediğimi biliyorsun. Hastalığım yüzünden bunu gerçekleştiremediğimiz için kendini suçlamanı istemiyorum. Eğer bir gün yeniden anne olmaya karar verirsen, bunu benim için değil, kendi arzunla yap.

Mektubun ilerleyen kısmında eşimin Barış için yazdığı ayrı bir bölüm bulunmaktaydı. Ancak o satırları görünce okumaktan vazgeçtim. Çünkü sanki yıllar sonra olacakları önceden görmüştü.

Selim Bey bana baktı. “Devam etmenizi ister misiniz?” diye sordu. Başımı onaylar şekilde sallayarak okumaya devam ettim. “Barış, oğulcuğum…”

Oğlum başını kaldırdı. “Sen doğduğunda dünyanın en mutlu insanı olduğumu düşündüm. Ama babalık bana pek çok farklı şey öğretti. Gerçek anlamda birine değer vermek, ona sahip olmak değil, onun yanında olup mutlu olmasına destek olmaktır.”

Barış’ın gözleri yaşlarla dolmaya başladı. “Benden sonra annene iyi bakmanı diliyorum. Ancak bunu onun maddi varlıklarına sahip olmak için değil, onu sevdiğin için yap. Çünkü evler satılabilir, para kaybolabilir. Fakat birini kaybettiğinde, onu koşulsuz seven birini yitirdiğinde hiçbir zenginlik o boşluğu dolduramaz.”

Son cümleyi okurken sesim titremeye başladı. “Ve eğer bir gün kardeşin dünyaya gelirse, ona bir rakip gibi değil, benim sana bıraktığım en kıymetli hediyelerden biri gibi yaklaş.”

Barış iki elini yüzüne kapattı. Birkaç dakika boyunca hiçbiri konuşmadı. Nihayet oğlum bana döndü. “Anne, ben…” Ama onun cümlesini tamamlamasına izin vermedim. “Henüz söylemek istediğim bir şey var.”

Elimdeki fotoğrafı ona uzattım. “Evden kovduğunda bebeğimi kaybetmekten çok korkmuştum. Geceleri gözyaşı döktüm. Ama en çok üzülmemin sebebi, yıllarca büyüttüğüm oğlumun beni kendi evimde bir yabancı gibi görmesi.”

Barış ağlamaya başladı. O esnada kızım uyanıp ağlamaya başladı. Onu kucağımda nazikçe sallamaya başladım. Barış gözyaşlarını silerek yanıma yaklaştı. “Adı ne?”

İlk kez kardeşi hakkında meraklanmıştı. “Güneş.” Şaşkın bir ifadeyle bana baktı. “Neden Güneş?”

Gülümsedim. “Çünkü baban gece gündüz, en karanlık günlerin ardından bile güneşin yeniden doğacağını söylerdi.”

Barış küçük kızın yüzüne uzun uzun baktı. Sonra beklemediğim bir şey yaptı. Dizlerinin üstüne oturdu. “Anne, beni affet. Her şeyi kaybetmekten korkarken, sahip olduğum en değerli insanı kaybetmekte olduğumu göremedim.”

Ama hemen ona sarılmadım. Çünkü bazı yaralar yalnızca özür dileyerek iyileşmezdi. “Eğer beni gerçekten seviyorsan bunu sözlerinle değil, gelecekteki davranışlarınla göstermelisin.”

Barış sessizce başını salladı. O gün hastaneden çıkarken evmin anahtarlarını komodinin üzerine koydu. Bir hafta sonra eve döndüğümde bütün eşyalarımın yerinde durduğunu gördüm. Barış benden habersiz hiçbir şeyi değiştirmemişti.

Kapının önünde küçük bir paket bulunmaktaydı. İçinden, kocamın yıllar önce Barış için aldığı ahşap bir beşik çıktı. Üzerine eklenmiş küçük bir not vardı. “Bunu babam benim için saklamıştı. Şimdi Güneş’in olsun.”

Barış’ı hemen aramadım çünkü güvenini yeniden kazanmaya ihtiyacı vardı. Sonraki aylarda düzenli olarak ziyaretime geldi. Alışverişimi yaptı, Güneş’in doktor randevularına gitmemize yardımcı oldu ve en önemlisi geçmişteki hatalarından dolayı hiçbir şey beklemedi.

Güneş altı aylık olduğunda bir gün Barış kapımı çaldı. Elinde babasının eski fotoğraf albümü vardı. “Anne, Güneş’e babamı anlatmak ister misin?” diye sordu. O gün üçümüz salonun ortasında oturduk. Barış, kardeşine babasının fotoğraflarını gösterirken yıllar sonra ilk kez içten bir gülümseme ile görünüyordu.

Kızım küçük elleriyle fotoğraflara dokunuyor, Barış ise ona çocukluğunun hikâyelerini anlatıyordu. İşte o anda kocamın yazdığı mektuptaki mesajı gerçekten kavradım. O sadece bize bir ev, para veya eski fotoğraflar bırakmamıştı. Birbirimize yeniden kavuşmamız için son bir fırsat sunmuştu.
Bugün Güneş’in bir yaş günü. Barış ise Güneş’in ilk adımlarını kaçırmamak için neredeyse her akşam bizimle oluyor.
Ara sıra kocamın fotoğrafına bakarak hala gözyaşı döküyorum. Fakat artık bu evde yalnızım.
Geçenlerde Barış bana, “Anne, babamın bana bırakmış olduğu en kıymetli mirası nihayet anladım,” dedi.
Sonrasında kız kardeşini kucaklayıp yanağından öptü.
O an fark ettim ki bir kişinin ailesine bırakabileceği en değerli miras, banka hesabındaki para veya mülkü değil; öldükten sonra bile sevdiklerini bir araya getirebilen sevgidir.
Çünkü asıl miras, sahip olduğumuz nesneler değil; hayatımız sona erdikten sonra bile birbiriyle destek olmaya devam eden insanlardır.

DİĞER GALERİLER

TÜMÜ

Diğer Galeriler

Foto Galeri Ana Sayfa