‘Bu tutar 24 saat içinde ödenmezse mahkeme marketin kapatılmasına karar verecek.’
Hâkim Abdurrahman’ın son sözleri salonda yankılanırken kimse yerinden kıpırdamadı. Market sahibi Nadir, ön sıradan fırladı.
‘İtiraz ediyorum! Çalınan benim malım. Üstelik rafım kırıldı. Şimdi suçlu ben mi oldum?’
Abdurrahman gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı.
‘Hırsızlığa uğradınız. Bunu inkâr etmiyorum. Ancak bir çocuğun açlığı karşısında verdiğimiz tepkiyi de sorgulamak zorundayız.’
Savcı ayağa kalktı. ‘Sayın hâkim, salondaki insanlara böyle para cezası kesilmesi ve bir işyerinin bu gerekçeyle kapatılması hukuken mümkün değil.’
Hâkim başını salladı. ‘Haklısınız. Söylediklerim uygulanabilir bir mahkeme kararı değil, vicdanlarımıza yönelttiğim bir çağrıydı. Resmî kararımızı hukuka uygun vereceğiz.’
Sonra masadaki parayı gösterdi.
‘Ama ben kendi payımı gönüllü olarak bırakıyorum. Kimse vermek zorunda değil.’
Bu açıklama salondaki gerginliği hafifletti. Yine de Muaz’ın elleri titriyordu. Başını kaldırıp hâkime baktı.
‘Efendim, ben ceza alırsam anneme kim bakacak?’
Abdurrahman’ın yanıt vermesine fırsat kalmadan çocuğun dizleri çözüldü. Bir görevli onu yakalayıp sandalyeye oturttu. Sabah beri neredeyse hiçbir şey yememişti.
Adliye görevlisi su getirdi. Savcı bir sandviç uzattı. Muaz ekmeğe dokunmadı.
‘Annem evde tek başına,’ dedi. ‘Telefonu da bozuk. Sabah ilaçlarını içemedi. Ben buradayken ona bir şey olursa…’
Sözünü tamamlayamadı.
Abdurrahman derhal sosyal hizmet görevlisinin çağrılmasını istedi. Muaz’ın annesinin adresi alındı. Bir sağlık ekibine haber verildi. Ardından duruşmaya kısa bir ara verildi.
Koridorda beklerken Nadir hâlâ öfkeliydi.
‘Çocuğun hikâyesinin doğru olduğunu nereden biliyoruz?’ diye söylendi….devamını okumak için diğer sayfamıza geçiniz

