Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Gazeteler Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Foto Galeri

Ekmek Çaldığı İçin Yargılandı, Hakimin Kararı Dünyaya İnsanlık Dersi Verdi

Muaz onu duydu. Cebinden katlanmış, kenarları yıpranmış bir kâğıt çıkardı. Annesinin hastane randevusu ve ilaçlarının yazılı olduğu belgeydi. Ardından avucunu açtı: içinde yalnızca iki bozuk para vardı.

‘Dün araba yıkadığım yerde kimse gelmedi. Bugün de annemin ateşi yükseldi. Önce komşuya gittim, evde yoktu. Sonra dükkânların önünde bekledim. Yanlış yaptım, biliyorum. Ama başka yol bulamadım.’

Nadir kâğıda baktı, sonra gözlerini kaçırdı. O anda telefonu çaldı. Arayan marketteki kasiyeriydi.

‘Abi,’ dedi kadın, ‘çocuk sabah gelip ekmek istediğinde ben de gördüm. Önce veresiye yazalım dedim ama senin kızacağını düşündüm. Sonra güvenliği çağırdılar.’

Nadir cevap veremedi. Birden meselenin yalnızca kırık raftan ibaret olmadığını anladı.

Yaklaşık bir saat sonra sağlık ekibinden haber geldi. Muaz’ın annesi Meryem, evinde halsiz bulunmuş, değerlendirme için hastaneye götürülmüştü. Bilinci açıktı. Oğlunu soruyordu.

Muaz haberi duyunca ağlamaya başladı.

‘Yaşayacak mı?’

‘Şu anda doktorların gözetiminde,’ dedi sosyal hizmet görevlisi. ‘Kendisiyle görüşmeni sağlayacağız.’

Duruşma yeniden başladığında Abdurrahman, kırılan rafın zararının tespit edileceğini söyledi. Muaz’ın yaşı, ihtiyaç içinde oluşu ve olayın bütün koşulları dikkate alınarak çocuklara özgü usullerin işletilmesi için gerekli işlemler başlatılacaktı. Çocuğun ailesine acil sosyal destek sağlanması da ilgili kurumlardan istenmişti.

Sonra Nadir söz istedi.

‘Rafın zararını ben karşılayacağım. Şikâyetimi geri çekmek istiyorum. Ama bunu bana zorla yaptırdığınız için değil.’

Muaz şaşkınlıkla ona baktı.

Nadir’in sesi çatladı.

‘Babam ben küçükken işsiz kalmıştı. Bir komşumuz bize aylarca ekmek getirmişti. Bugün bunu hatırlayınca kendimden utandım.’

Salonda yeniden sessizlik oldu. Bu kez sessizliğin içinde utanç kadar umut da vardı.

Hâkim, gönüllü bırakılan paraların kayıt altına alınarak güvenilir bir yardım kuruluşuna ulaştırılmasını önerdi. Kimse kapıda tutulmadı; dileyen çıktı. Fakat pek çok kişi kaldı. Bir öğretmen okul malzemesi sağlamayı, bir lokantacı aileye sıcak yemek ulaştırmayı teklif etti. Sosyal hizmet görevlisi ise yardımların tek seferlik kalmaması için aileyle düzenli görüşme planladı.

Muaz bütün bunları dinlerken bir şey söylemek istedi ama sesi çıkmadı.

Abdurrahman ona döndü.

‘Seni buraya getiren davranışın doğru değildi, Muaz. Fakat sen yalnızca bugün yaptığın hatadan ibaret değilsin. Yardım istemek utanılacak bir şey değildir.’

‘Bir daha çalmayacağım,’ dedi çocuk. ‘Ama annemi de aç bırakmayacağım.’

O akşam Muaz hastane odasına girdiğinde Meryem oğlunun yüzünü iki eliyle tuttu. Çocuğun başını omzuna yaslayıp uzun süre ağladı.

‘Seni nerede arayacağımı bilemedim,’ diye fısıldadı.

‘Buradayım anne. Bu kez yalnız değiliz.’

Takip eden haftalarda Meryem’in tedavisi sürdü. Ailenin sosyal yardım başvurusu sonuçlandı. Muaz, okulu bırakmadan devam edebileceği bir eğitim desteğine kavuştu. Nadir de marketinin girişine küçük bir raf yerleştirdi. Üzerine şu cümleyi yazdırdı: ‘İhtiyacın varsa al. İmkânın varsa bırak.’

İlk günlerde işler hiç kolay olmadı. Meryem hastaneden çıktıktan sonra merdivenleri ağır ağır tırmanabiliyordu. Muaz geceleri annesinin nefesini dinliyor, yeniden hastalanacağından korkuyordu. Sosyal hizmet görevlisi Selma haftada bir uğrayıp ihtiyaçlarını kontrol etti. Muaz’ın öğretmeni ise uzun süredir devamsızlık yaptığını öğrenince onunla özel olarak konuştu.

‘Dersleri kaçırdım,’ dedi Muaz. ‘Herkes benden ileride.’

Öğretmeni önüne boş bir defter koydu.

‘Öyleyse bugün ilk sayfadan başlayalım. Yardım almak geride kalmak değildir.’

Bir cumartesi Nadir, Muaz’ı marketin önünde beklerken gördü. Çocuk içeri girmeye çekiniyordu.

‘Yine ekmek mi lazım?’ diye sordu.

Muaz başını iki yana salladı.

‘Size teşekkür edecektim. Ama kızarsınız sandım.’

Nadir tezgâhın arkasından çıktı.

‘Ben de senden özür dileyecektim. O gün seni dinlemeden hüküm verdim.’

İkisi bir süre sessiz kaldı. Sonra Nadir marketin yanındaki duvarı gösterdi. Dayanışma rafını birlikte monte ettiler. Muaz vidaları tutarken Nadir rafın düz durup durmadığını kontrol etti. Birkaç kişi merakla yaklaşıp ne yaptıklarını sordu. Nadir kimsenin adını anmadan, ihtiyaç sahiplerinin buradan ücretsiz yiyecek alabileceğini anlattı.

O gece Muaz ilk kez korkuyla değil, yarın yapacaklarını düşünerek uyudu. Sabah annesi onu kahvaltı sofrasında görünce ‘Gülümsüyorsun,’ dedi. Muaz da ‘Çünkü artık bir yolumuz var,’ diye karşılık verdi.

Aylar sonra Muaz yine o markete girdi. Bu kez cebinde kendi biriktirdiği para vardı. İki ekmek, biraz peynir aldı. Kasaya geldiğinde Nadir gülümsedi.

‘Annen nasıl?’

‘Daha iyi. Size selam söyledi.’

Muaz çıkmadan önce bir ekmek daha satın aldı ve dayanışma rafına bıraktı.

‘Bunu kim alacak?’ diye sordu Nadir.

Muaz kapıya yönelirken cevap verdi:

‘Bilmiyorum. Zaten bilmem gerekmiyor.’

Çünkü o gün öğrendiği en önemli şey, bir insanın hayatını değiştiren yardımın bazen kimin elinden geldiğinin bile bilinmemesiydi. Ve onu yargılayan mahkemeden çıktığında ilk kez yalnızca affedilmeyi değil, bir başkasına el uzatabilecek geleceği de hayal etmeye başlamıştı.

DİĞER GALERİLER

TÜMÜ

Diğer Galeriler

Foto Galeri Ana Sayfa