
Ben 32 yaşındaydım. Eşim Lara ise 28 yaşında, Down sendromu olan, çok güzel bir kadındı. Evliliğimize herkes karşıydı. Annem bile, “Oğlum, ileride pişman olabilirsin!” şeklinde beni durdurmaya çalışmıştı. Fakat Lara’yı tanıyanların bilmediği bir gerçek vardı. O, hayatım boyunca tanıdığım en cesur bireylerden biriydi.
Düğünümüzün ardından otele çıktığımızda Lara’nın ellerinin titrediğini fark ettim. Yanında oturup, iyi olup olmadığını sordum. Gözlerime baktı ve beklenmedik bir şekilde şöyle söyledi: “Bu gece senden bir şey isteyeceğim. Ama önce bana söz vermelisin. Ne olursa olsun, beni terk etmeyeceksin!” Sonrasında çantasından eski bir anahtar çıkardı. “Babamın evine gitmeliyiz. Hemen bu gece!” İlk anda bunun bir espri olduğunu düşündüm. Ancak Lara ağlamaya başlayınca durumun ciddiyetini anladım. Birkaç dakika içinde söyleyecekleri ise hayatımı köklü bir şekilde değiştirecekti.
Lara’yla iki yıl önce birlikte çalıştığım yayınevinde tanıştım. Kendisi haftada üç gün kitapların düzenine yardım ediyor, çocuklar için yazılan hikâyelerin resimlenmesine destek oluyordu. Resim yapmayı çok seviyordu. Üstelik, insanların gözünden kaçan en küçük detayları bile görebiliyordu. İlk defa karşılaştığımızda masamın üzerine küçük bir çizim bırakmıştı. Resimde, yağmur altında bekleyen bir adam ve ona şemsiye uzatan bir kadın vardı. “Bu sensin,” demişti gülümseyerek. “Neden yağmur altında bekliyorum?” “Çünkü üzgünsün. Ama artık yalnız değilsin.” O gün gerçekten de üzgün hissetmiştim. Birkaç hafta önce babamı kaybetmiştim. Lara’nın bunu nasıl hissettiğini hâlâ bilemiyorum. Ancak o günden itibaren arkadaşlığımız başlamış oldu.
Zamanla birbirimize aşık olduk. Lara, kendi kararlarını alabilen, çalışan ve geleceğiyle ilgili hayalleri olan bir kadındı. Birlikte yaşamayı, deniz kenarında küçük bir ev almayı ve resimlerini sergilemeyi arzuluyordu. Evlilik teklif ettiğim gün gözyaşlarına boğulmuştu. Fakat mutluluğunun ardında sakladığı korkunun farkında değildim. Ta ki düğün gecesine kadar! Otel odasında bana uzattığı anahtarı aldım. devamını okumak için diğer sayfamıza geçiniz
