Nöbetçi Eczaneler
Doğum yaptıktan altı gün sonra eşim, aile ziyareti için arabamı aldı. Yenidoğanımızın evde kalmasının “herkes için daha uygun olacağını” belirtti. Gittikten birkaç dakika sonra annesi bana özel bir mesaj gönderdi.
“Senden uzakta huzurlu bir geceyi hak ediyor.”
Tartışmak istemedim.
Orçun’u geri aramamayı tercih ettim.
Bir çanta hazırladım, cep telefonumu aldım ve neredeyse iki yıldır düzgün bir şekilde konuşmadığım babamı aramaya karar verdim.
“Baba.”
Sesim yalnızca bir kez titredi.
“Gel buraya.”
Otuz dakika sonra siyah, büyük bir arazi aracı evimizin önüne park etti.
Orçun tatlı yerken gülüyordu. O esnada telefonuna güvenlik kamerasından hareket bildirim geldi.
Canlı görüntüyü açtı.
Yemek masasında oturanlar, evimizin önündeki aracın kime ait olduğunu öğrenince artık kimse gülümsemiyordu.
Kızımız İpek henüz altı günlüktü.
O akşam Orçun lacivert ceketini giyip aşağıya indi. Ben ise mutfak tezgâhında, yaşlı komşumuzun getirdiği çorbayı ısıtıyordum.
Hastane bilekliğim hâlâ bileğime takılıydı.
İpek göğsüme yaslanmış bir şekilde uyuyordu.
“Ablam Funda bu akşam herkesi davet ediyor,” dedi Orçun. Tezgâhtaki araba anahtarlarına uzandı. “Annem yarın başka bir şehre gidecek.”
Ona baktım.
“Kaçta yola çıkıyoruz?”
Duraksadı.
Sadece kısa bir an.
Sonra bana döndü.
“Aslında senin evde kalman daha iyi olur diye düşünüyorum.”
Açıklamasını bekledim.
“Yol İpek için zorlayıcı olabilir.”
Ceketini düzeltip yeniden konuştu.
“Funda’nın evi kalabalık olacak. Yorgunsun. Dinlenmeye ihtiyacın var.”
Orçun’un arabası bütün hafta serviste olduğundan, benim aracımı kullanıyordu.
Bebek koltuğunun tabanı zaten arabanın içindeydi.
İpek’in bakım çantası arka kısımdaydı.
Yenidoğanımızı bir yere götürmem gerekirse lazım olacak şeylerin çoğu o araçtaydı.
Elindeki anahtarlara göz attım.
“Benim arabamı mı alıyorsun?”
“Yalnızca birkaç saat için.”
“İpek ve beni burada mı bırakıyorsun?”
Orçun telefonuna göz attı.
“Alt tarafı bir yemek, Beliz.”
Sonra evliliğimiz süresince sıkça duyduğum o sözü tekrarladı.
“Lütfen bunu bir mesele haline getirme.”
Eve çıktı ve gitti.
Birkaç dakika içerisinde mutfak penceresinden arabamın uzaklaştığını izliyordum.
Bebek koltuğunun tabanı ile birlikte.
Bakım çantasıyla.
Altı günlük kızımla güvenle çıkmak için ihtiyaç duyacağım neredeyse her şeyle…… devamın okumak için diğer sayfamıza geçiniz…
