Nöbetçi Eczaneler
Garaj kapısı daha kapandığı sırada telefonum titremeye başladı.
Özel bir mesajdı.
Gülsen.
Orçun’un annesi.
“Senden çok uzakta huzurlu bir gece geçirmeyi hak ediyorsun.”
İki kere okudum.
Bir süre sonra başka bir bildirim geldi.
Funda, aile grubuna bir fotoğraf paylaşmıştı.
Orçun, yemek masasında Gülsen’in yanında oturuyordu.
Yedi tabak.
Yedi sandalye.
Avizelerin altında özenle hazırlanmış yedi kişilik sofra.
Herkes gülümsüyordu.
Bir kez daha saydım.
Yedi.
Bana hiçbir sandalye ayrılmamıştı.
İpek için de bir yer yoktu.
Bu karar son mülahazayla alınmış değildi.
Yemeği biz yokken organize etmişlerdi.
Orçun sadece haber vermek için çıkacağı anı beklemişti.
Gülsen’in mesajına tekrar göz attım.
Sonra ocağı kapattım.
İpek’i yukarı çıkarıp nazikçe beşiğine koydum.
Daha sonra hazırlanmaya başladım.
Bezler.
Mama.
İpek için iki kıyafet.
Kendim için bir yedek giysi.
Diş fırçam.
Doğduğunda hastanede üzerine sardıkları açık sarı örtü.
Çantanın fermuarını çekerken ellerim titriyordu.
Ancak telefonumu aldığımda garip bir şekilde sakin kalmayı başardım.
Neredeyse iki yıldır iletişim kurmadığım kişiyi buldum.
Babam.
Arama tuşuna bastım.
Telefon bir kez çaldı.
“Beliz?”
Sesi dikkatliydi.
Sanki istemeden aradığım düşüncesindeydi.
“Baba.”
Bir sessizlik belirdi.
“Gel beni al.”
Orçun’un söylediklerini sormadı.
Neredeyse iki yıl aradan sonra neden ulaştığımı da sormadı.
Sadece iki soru sordu.
“Bebek güvende mi?”
“Evet.”
“Sen güvende misin?”
“Evet.”
Kısa bir duraksama daha.
Sonra:
“Rıza’yı yolluyorum.”
Otuz dakika içinde farlar salon duvarını aydınlattı.
Büyük siyah bir SUV kapının önünde durdu.
Sürücü kapısını açtı.
Rıza, koyu gri palto giyerek araçtan indi.
Benim gençliğimden beri babamın yanındaydı.
Saçları hatırladığım zamandan daha beyazlaşmıştı.
Biraz daha yavaş hareket ediyordu.
Ancak tanıdık yüzünü pencerenin üzerinden görünce, tutmaya çalıştığım sakinlik neredeyse kayboldu.
Kapıyı açtığımda, on altı yaşımdan beri yaptığı gibi saygıyla başını eğdi.
“Merhaba, Beliz.”
“Merhaba, Rıza.”
Gözleri İpek’e yöneldi.
Sonra tekrar bana baktı.
“Babanız bunu size ulaştırmamı istedi.”
Kalın, krem rengi bir zarfı uzattı.
Üzerinde hemen tanıdığım el yazısıyla adım yazıyordu.
Beliz Ceyda Karahan.
Açmadan çantama koydum.
Rıza arabaya geri döndü.
Babam, gelmeden önce yeni bir bebek koltuğu almasını istemişti.
Rıza koltuğu yerleştirirken ben içeri geri döndüm.
Mutfak çekmecesinden bir kâğıt çıkardım.
Sonra yazdım:
“Orçun,
İpek ve ben güvendeyiz.
Ailemin yanında kalıyoruz.
Senin eşin ve kızın neden aileden sayılmadığını açıklamaya hazır olduğunda beni arayabilirsin.
Beliz.”
Notu mutfak ışığının altında bıraktım.
Sonra ev anahtarını halkasından alıp üzerine koydum.
Rıza çantamı dışarıya taşıdı.
İpek’i yeni koltuğa dikkatlice yerleştirdi, kapıyı kapatmadan önce kayışları iki kez kontrol etti.
Ardından benim için arka kapıyı açtı.
Yola çıktık.
Bilmiyor olduğum şey, kameranın Orçun’a çoktan bildirim gönderdiğiydi.
O esnada Funda’nın evinde tatlı yiyordu.
Sonradan olan olayları Funda bana anlattı.
Orçun, düşünmeden o bildirimi açmış.
Çatalı ağzına götürecekken yarıda kalmış.
Canlı görüntüde Rıza, çantamı merdivenlerden aşağı indiriyordu.
Sonrasında kamera arabayı göstermiş.
Beni İpek’i kucağımda tutarken göstermiş.
Rıza’nın bizim için kapıyı açışını.
Gülsen telefonuna doğru eğilmiş.
“Kimin arabası bu?”
Orçun cevap vermedi.
Beni aramaya başlamıştı bile.
Araç ana yola çıktığında telefonum çalmaya başladı.
Açtım.
“Nereye gidiyorsun?”
Sesi nefes nefese kalmıştı.
“İpek’in ve benim ailemiz olarak sayıldığımız bir yere.”
“Beliz, bunu yapma.”
Sesindeki huzursuzluğu duyabiliyordum.
“Alt tarafı bir yemekti.”
“Hayır.”
Sesim sakindi.
“Sadece bir yemekmiş gibi yaklaşmayı reddettiğim gün.”
Sessizlik.
Arka planda Gülsen’in durumu sorduğunu işitiyordum.
Funda benim anlayamadığım bir şey söyledi.
Sonra Orçun sordu:
“O adam kim?”
“Hangi adam?”
“Evimize gelen.”
“Babamın şoförü.”
Hiçbir ses yoktu.
Sonra:
“Babanın şoförü var mı?”
Telefonun diğer ucundaki şaşkınlık sadece arabanın varlığına dayanmazdı. Orçun, ailemle ilgili benden sakladığı bir gerçekle yüzleşmek üzereydi…
“Var,” dedim. “Fakat önemli olan otomobil değil. Öncelikle beni ve bebeğimizi güvende olup olmadığını sorması gerektiğini belirtti.”
Orçun yanıt vermedi. Ben de lafı uzatmak istemedim. Babamın evine ulaştığımızda kapıyı kendisi açtı. İpek’i görünce gözleri yaşardı. İki yıl önceki evlenme kararım yüzünden tartışmaya girmiş ve birbirimize zarar vermiştik. O gece geçmişi sorgulamadı. Bana temiz bir oda sundu ve sıcak çorba getirdi. Birinin yardımını hak ettiğime dair bir şeyleri kanıtlamama gerek yoktu.
Zarfı, bebeğim uyuduktan sonra açtım. İçinde babamın yazdığı kısa bir not buldum. “Haklı çıkmak istemiyorum,” yazıyordu. “Hatalarımı için özür dilerim. Kapım sana her daim açık. Gelecekten itibaren kararlarını kendin alacaksın.”
Bu cümle beni ağlatmıştı. Kocamın ailesinin karşısında güçlü bir babanın malvarlığına ihtiyacım yoktu. İhtiyacım olan, beni dinleyip seçimlerime değer veren bir akrabaydı. Babamın olanakları güvenli bir şekilde ulaşmamızı sağladı; asıl rahatlık, üzerimdeki utancı taşımıyor oluşuydu.
Ertesi gün Orçun geldi. Gülsen’in mesajını ona gösterdim. Yedi kişilik masanın fotoğrafını açtım. Benim yokluğumu rastlantı gibi anlatmasına izin vermek istemedim. Dinlenmemi sağlamış olsaydı, araca ve bebeğin ihtiyaçlarına yardımcı olurdu. Sessizce başını eğdi. Annesinin ifadelerini savunmaya çalışırken ben de konuşmayı kestim.
“Kızımızı aşağılayıcı bir ortamda büyütmek istemiyorum.”
Bir süre kendime mesafe koyma kararı aldım. Bu karar öfke ile verilmiş bir gecelik bir ceza değildi. Doğum sonrası istediğim destek gelene kadar ve konuşmalar saygılı hale gelene kadar kendime alan oluşturuyordum. Orçun’un kızını görmesini güvenli ve huzurlu bir ortamda sağlamaya çalıştık. Kendi geleceğimi belirlemek için de başka kaynaklardan yardım aldım.
Funda birkaç gün sonra aradı. Masada benim için yer ayarlamadıklarını itiraf etti. Özrünü dinledim, ancak hemen eski duruma dönmedim. Gülsen’in mesajları bir süre daha devam etti. Cevap vermedim. Orçun’a ailesiyle sınırların kendisinin ayarlanması gerektiğini söyledim. Meselelerde yeniden bir tartışmanın ortasında yer alamazdım.
Haftalar geçtikçe söylenenlerden çok davranışlara odaklandım. Orçun, bebeğin bakımıyla ilgilenmeye başladı, ihtiyaçlarla ilgilenip gece görevini üstlendi. Yine de güven hemen değil geç geldi. Buluşmalarımızı yavaş yavaş ilerlettik. Benim karar vermem konusunda baskı yapmasına izin vermedim.
Aylar sonra kendi evime taşındım. Babamla olan ilişkim de yavaş yavaş düzeldi. İkisimiz de geçmişteki hatalarımızı kabul ettik. Orçun ile olan evliliğimiz sona erdi; kızımızın hayatındaki yükümlülüğünü sürdürmesi için bir düzenleme yapıldı. İpek’in hiçbir aile sofrasında fazlalık olarak görülmemesini istedim.
Yeni evin ilk günlerinde her şeyin mükemmel olmadığını fark ettim. Bazen uykusuzluktan anahtarları yanlış yere bırakıyor, bazen çayı soğutuyordum. Ancak komşum yemek gönderdiğinde teşekkür edip kabul edebilmekte ve yorgun olduğumda bunu açıkça ifade edebilmekteydim. Güçlü görünmek için her yükü tek başıma taşımam gerektiğini öğreniyordum.
Bir gün babam, eski çocukluk fotoğraflarımı getirip verdi. İpek’e bakarken, aile olmanın sadece bir masadaki sandalye sayısından ibaret olmadığını konuştuk. İnsan, yanında bulunan kişiyi ihtiyaç duyduğunda güvene alabilmelidir. Ben de kızım büyüdüğünde bunu kendi yuvasında öğrenmesini istiyordum. Yardım istemenin utanç verici bir şey olmadığını ve sevgiye layık olmak için sessiz kalmaya gerek olmadığını bilmesini istiyordum. Bu düşünce bana güç veriyordu.
Bir akşam mutfağımda çorba ısıtırken, babam kapıyı çalmıştı. Bu sefer bir yardım talebiyle gelmemişti. Torununun yüzünü görmek ve benimle çay içmek istemişti. Masada üç kişilik bir düzenekte yer hazırladım. İpek kucaklayıp uykuya daldığı sırada, babam usulca gülümsedi. O anı düşündüm: Beni kurtaran bir siyah araç değil, yardım isteyebileceğimi tekrar hatırlamam olmuştu. Artık kendi masamda, hayatımda, kimsenin iznine bağlı olmayan bir yere sahip oldum.
