Nöbetçi Eczaneler
Yanıma oturduğunda, gözlerinde hem merak hem de bir rahatsızlık vardı. Kısa bir sessizlikten sonra nazikçe konuşmaya başladı:
“Teyze… Senin için her zaman bir saygı hissettim. Murat’ın arkadaşıyım ama bu geceki sohbetlerin, sessizliğin ve samimiyetin beni derin şekilde etkiledi.”
Ne söyleyeceğimi bilemedim. Bir yanda duyduğum yıllardır unuttuğum ilgi dolu sözler, diğer yanda ise bir anne bakışıyla gördüğüm genç bir insan duruyordu. İçimdeki karışıklığın yüzüme yansıdığını görünce hemen kendini toparladı:
“Lütfen yanlış anlama… Sadece seninle sohbet etmek bile çok hoşuma gitti. Uzun zamandır bu kadar sıcak bir his yaşamadım.”
Gözlerimde yaşlar oluştu. Belki de yıllardır birisinin varlığını bu kadar derin bir şekilde hissetmemiştim. Uzaklardaki şehirlerin gürültüsünden uzak bu köy evinde, zaman sanki durmuştu. O gece sadece insan olarak, duyulma ve duyma ihtiyaçları olan iki ruh kalmıştık…
Kanepenin üzerine kalkıp yanıma geldiğinde, bulunduğum sessizlik aniden ağırlaştı. Hasan, gözleriyle beni incelemekteydi; ancak bu bakışın ardında bir niyet değil, bir arayış vardı sanki. Bir sıcaklık, bir aidiyet… Ya da belki sadece bir gülüş.
“Teyze…” diye seslendi, sesi düşük ama kararlıydı. “Yanlış anlaşılmaktan endişeliyim ama insan bazen beklemediği bir yerde huzuru bulabiliyor.”
Ben sadece gülümsedim. Ne demem gerektiğini bilemiyordum. Yıllardır yalnız bir yaşam sürüyordum, oğlum şehirdeydi, komşular uzak, telefon görüşmeleri bile günden güne azalmıştı. Akşamları saatlerce yanan sobanın flamesine bakar, geçmişte yaşadıklarımı düşünürdüm. Ama o gece… sobanın çıtırtısının yanında farklı bir şey vardı bu evde: Hayat.
Hasan geçmişi hakkında konuşmaya başladı. Küçük yaşta annesiyle yolları ayrılmış, babası ise ilgisizmiş. Okuma çabası olmuş ama başarılı olamamış. Murat’la askerlikte tanışıp, arada bir iki yaz köye gelmiş… Hemen önüme diziliverdi her şey.
“Senin bu evdeki varlığın bana annemi hatırlatıyor. Fakat garip bir şekilde… başka bir şey daha var. Belki de ben annemi özlemenin ötesinde, bir evi, bir sıcaklık özlüyorum.”
İçimde bir titreme hissettim. Ne olursa olsun karşımdaki bir gençti. Ama söyledikleri, yıllardır içimde tuttuğum hisleri yeniden canlandırdı. O anda ne zaman geç kaldığımı, ne zamandır gerçek bir insan sesi duymadığımı düşündüm. Ve sessizce, sadece çay bardaklarının hafif sesleri eşliğinde, gece devam etti.
O gece salonun iki ayrı kanepeye uzandık. Uyku tutmadı. Tavana saatlerce baktım. Düşünmekten kaçamadım. İçimde hem bir huzur hem de tuhaf bir korku vardı. Korku neydi, bilmiyorum. Belki de yargılanma korkusu, belki de alıştığın yalnızlıktan kurtulma kaygısı.
Sabah geldiğinde, Hasan çoktan uyanmış, bahçede odun kesiyordu. Kapıyı açtım, serin köy havası yüzüme vurdu.
“İzin verdim, biraz yardım edeyim sana,” dedi gülerken. “Senin gibi birinin bu kadar yükü tek başına taşımasına gönlüm razı gelmiyor.”
O an içimde bir şey açığa çıktı. Yıllardır üzerime çökmüş olan gri bulutlar dağılmış gibi hissettim. Teşekkür ettim ama yine de gözlerim doldu.
“Evime iyi gelmişim gibi,” dedi yarı şaka, yarı ciddi.
“Evime değil,” dedim. “İçime.”
İkimiz de sustuk. Bu cümle belki fazla geldi ama içten bir şekilde söyledi. Uzun zamandır böyle hissetmemiştim.
Sonraki Günler
Hasan o gün kalmadı sadece. Arabası yapılsa da birkaç gün daha burada kaldı. Birlikte yufka açtık, tarlaya gittik, eski fotoğraflara göz attık. Onunla sohbet etmek, yıllar sonra yeniden insan olduğumu hatırlattı. Kadın değil, yalnızca “bir varlık” olduğumu. Görülen, duyulan, dinlenilen…
Her akşam balkonda zaman geçirdik. Gökyüzü, şehir ışıklarından uzak, tertemizdi. O sessizlikte, kelime etmeden bile anlaşmak mümkün oluyordu.
Bir akşam şöyle dedi:
“Teyze, buraya ilk geldiğimde kalacak yerim yoktu. Şimdi buradan ayrılmak zor geliyor.”
“Dün dedim ki,” söyledim. “Ev büyük. Huzur fazla. Ancak artık çayımı iki kişilik demlemeye başladım. Alışkanlık böyle işte…”
Gülümsedi. O kadar değil, ben de ilk defa gerçekten bir gülümseme yaşadım.
Ve Belki de Farklı Bir Başlangıç…
Hayatın sürprizleri her zaman beklenmedik olabilir. Bazen tanımadığınız biri, özlemle beklenen birisi haline gelir. Bazen de sessizlik, en etkileyici cümlelerin yerini alır. Ve bazen bir kadın, yıllar sonra kendine bakar ve sadece dış görünüşü değil, içsel derinliğiyle de yüzleşir…
Artık yalnızlığım sona erdi. Hâlâ dul bir kadınım, evet. Hâlâ köyde yaşıyorum. Ama her sabah bir fincan çayı iki kişi paylaşıyoruz.
